روزگار است

و غرق است در اين هاله ي ابهام

نگاه

تكيه دادست به ديوار غرور

ساعتي منتظر است

تا بگيرد دستم

و كشد تا به خزاني دلگير

روزگار است اري

او همان ساعت بي رحم شب است

من پريشان گشتم

چند باري از دور

از دل پنجره ي سرد حضور

مي كشم هي سرك پشت زمان

تا ببينم رويش

اه! اين باران است

مي زند مشت بر در

مي كشد فريادي

بر سر بي گنه من كه چرا؟

در غم سرد حضوري ماندي؟

مي روم گوشه اي از خانه ي غم

بدنم مي لرزد

از صداي باران

مي كند گوشه ي چشمم نگهي بر ساعت

اه!اي واي چرا فرصت نيست

لحظه ها مي گذرند

سرنوشت منتظر پايان است

لحظه هاي مي گذرد